Column: De échte schande van de Odido-hack

Mijn BSN is in handen van criminelen. Mijn geboortedatum en mijn namen ook, evenals mijn paspoortnummer. Dat komt door Odido. Zij hullen zich tot grote schande in stilzwijgen.

Met de hack van zijn systemen heeft Odido miljoenen klanten enorme, onherstelbare schade aangericht. Wij hebben hier tot in lengte van dagen last van. Ergens in de komende jaren kunnen we op momenten die we het minst verwachten slachtoffer worden van een fraude of diefstal die ons leven voor maanden of jaren op zijn kop zet.

De impact van deze hack wordt in de media qua zwaarte afgedaan als iets ongemakkelijks. Alsof Marco Borsato toch echt een schuinsmarcheerder blijkt. Als een steentje in je schoen. Het is entertainment, lastig voor de ander.

Voor ons echter vormt deze hack een blootstelling met majeure impact op ons levens. Het kan leiden tot aanhoudingen bij buitenlandse douanes, tot tientallen ritjes naar de lokale rechtbank, tot onheuse beschuldigingen met ontslag tot gevolg. Zonder dat je door hebt hoe en waarom dat begon. Zo serieus is het.

Søren Abildgaard moet zich kapot schamen. Tisha van Lammeren moet zich kapot schamen. Niet alleen vanwege de hack an sich, maar zeker ook vanwege hun reactie en handelen als eindverantwoordelijken. Op twee e-mailtjes (!) en een obligatoir tv-interview na is het oorverdovend stil vanuit Den Haag.

Ja, als slachtoffer krijgen wij een tweejarig abonnement op F-Secure. Maar die krijg je nog bij een pakje boter bij de Jumbo. Die twee jaar laat ook direct de grens van het schuldbewustzijn van Odido zien. Men wil zo snel mogelijk van het ongemakkelijke gevoel af. Nu de beursgang niet doorgaat, kun je op een strategische verkoop rekenen. Een naamsverandering volgt en poef weg is de hack. Weg de restschade. Welke hack?

Hadden de Haagse bestuurders dit anders kunnen aanpakken? Absoluut. Totaal. Vanaf dag één hadden ze openheid van zaken moeten geven, hun gezicht tonen en verantwoordelijkheid nemen. Odido had een bastion van veiligheid kunnen worden. Het Zwitserland van Nederland. Het lichtend voorbeeld qua soevereiniteit voor de rest van Europa.

Had niet de Olympische Spelen gesponsord, maar vijf jaar lang miljoenen uitgetrokken voor digitale veiligheids- en beveiligingscampagnes, voor start-ups in de security-sferen, voor klopjachten en premies op hoofden van cyberboeven. Wat, vijf jaar? Tien jaar. Stelde doelen die heel Nederland kon zien, verifiëren en Odido er achteraf op afrekenen.

Maar jouw leven ligt in de digitale goot. Als klant ben je nog geen acht cent waard.